شهری که شهر نیست

دلم میگیره از این شهر و از جفایی که به هم میکنیم.
این جا، توی این شهر دودی، حتی برای نفس کشیدن هم باید مراقب باشی.
این جا برای محبت کردن باید آدم ها رو گزینش کنی.
باید دوست داشتن رو فراموش کنی.
اینجا اگر کسی بی دلیل مشتش رو به سرت کوبید نباید تعجب کرد.
اینجا اگر در جواب سلام، توهین شنیدی اصلا غریب نیست.
اما اگر روزی یه ستاره دیدی حتما شک کن که اینجا تهرانه.
اگر 2 نفر رو دیدی که بدون دغدغه و بی خیال دست همو گرفتن و دارن میدون شک کن که اهل اینجان.
اینجا اگر کسی رو گم کردی دیگه نباید دنبالش بگردی.
اگر دلت گرفت و گریه کردی حتما دیوانه ای.
با بقیه از گذشت حرف نزن، هیچ کس نمیفهمه چی میگی.
اگر پوشیده رفتی و لخت برنگشتی حتما خدا رو شکر کن.
اگر بوی خدا رو حس کردی بدون که خدا راهش رو گم کرده بوده.
اگر کسی رو دیدی که مدعی فرهیخته بودن نبود، بدون که فرهیخته است.
یادت باشه که اینجا، جای تو نیست. اینجا شهر ماست. شهر بی ستاره. شهر گمشده ها.